Dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów o włączeniu wezwania do św. Józefa do modlitw eucharystycznych II, III i IV Mszału Rzymskiego

Św. Józef z Nazaretu, ustanowiony w Bożym planie zbawienia głową Rodziny naszego Pana Jezusa Chrystusa i sprawujący nad Nim ojcowską opiekę, wypełnił doskonale otrzymaną łaskę i powierzone mu zadanie. Związany mocno z początkiem tajemnicy ludzkiego zabawienia jest też przykładem niezwykłej pokory, która w wierze chrześcijańskiej służy do osiągnięcia wzniosłych celów, oraz obrazem zwyczajnych, ludzkich, prostych cnót, koniecznych aby być dobrymi i prawdziwymi świadkami Chrystusa. Dzięki nim, ów Sprawiedliwy mąż, troszcząc się z miłością o Bożą Rodzicielkę i poświęcając się z radością wychowaniu Jezusa Chrystusa, stał się opiekunem najcenniejszych skarbów Boga Ojca, a ciesząc się na przestrzeni wieków nieustannym kultem ludu Bożego, wspomagał mistyczne ciało Jezusa, czyli Kościół.

Czytaj więcej: Dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów o włączeniu wezwania do św. Józefa ...

Historia i rozkwit kultu św. Józefa

Źródła kultu św. Józefa

Jak powszechnie wiadomo, postać św. Józefa nie zajmuje w Ewangeliach zbyt wiele miejsca. Milczący Patriarcha jest wymieniany 14 razy z imienia, a Ewangeliści poświęcają mu łącznie 26 wierszy. Według przekazu Ewangelii św. Józef z Nazaretu pochodził z królewskiego rodu Dawida, o czym można dowiedzieć się z Ewangelii wg św. Mateusza, w miejscu gdzie przedstawia on genealogię Jezusa Chrystusa. Genealogię Pańską przytacza również św. Łukasz, choć inną od Mateuszowej. Już Julian Afrykański (III w. po Chr.) wyrażał przekonanie, że wersja Łukasza jest genealogią Maryi Dziewicy. Św. Łukasz, który tak wiele nam podał szczegółów z Jej życia, mógł nam i jej rodowód również przekazać. Próbując połączyć obie genealogie, niektórzy bibliści uważają, że na mocy prawa lewiratu św. Józef mógł być synem Jakuba (wersja Mateusza), a równocześnie adoptowanym synem Hellego (wersja Łukasza), noszącego w tradycji chrześcijańskiej imię Joachima, ojca Najświętszej Maryi Panny. Mimo wysokiego pochodzenia Józef nie posiadał żadnego majątku. Na życie zarabiał stolarstwem i pracą jako cieśla. Zdaniem św. Justyna (+ ok. 166 r. n.e.), św. Józef wykonywał sochy drewniane i jarzma na woły. Przygotowywał więc narzędzia gospodarcze i rolnicze. Autor apokryficznej Ewangelii Filipa (III w. n.e.) nazywa Józefa stolarzem. Zaręczony z Maryją, Józef stanął przed tajemnicą cudownego poczęcia. Św. Józef nie był według ciała ojcem Chrystusa, był nim jednak w sposób prawny, aktem potwierdzającym, według prawa żydowskiego, ten fakt było nadanie przez Józefa imienia narodzonemu z Maryi Jezusowi. Cieśla z Nazaretu był więc uważany za ojca Pana Jezusa.

Czytaj więcej: Historia i rozkwit kultu św. Józefa

Św. Józef w wypowiedziach współczesnych papieży

 

Bl. Pius IX
 1. Bł. Pius IX (1846-1878)
Dekret Quemadmodum Deus - ogłaszający św. Józefa Patronem Kościoła katolickiego

W Starym Testamencie Bóg ustanowił Józefa, syna patriarchy Jakuba, rządcą Egiptu, aby przechowywał zboże na pożywienie ludu swego. Gdy zaś wypełniły się czasy miłosierdzia Bożego nad ludźmi, gdy miał zesłać na ziemię Jednorodzonego Syna swego, wybrał innego Józefa, którego pierwszy był tylko obrazem, i uczynił go panem i książęciem swego domu i skarbów swoich. A Józef zaślubił Niepokalaną Najświętszą Pannę, z której za sprawą Ducha Świętego narodził się Pan nasz Jezus Chrystus i był domniemanemu ojcu swemu posłuszny.

Czytaj więcej: Św. Józef w wypowiedziach współczesnych papieży

Kompletny wykaz odpustów

Zyskiwanie odpustów i ofiarowywanie ich za naszych bliskich zmarłych bądź za siebie jest dziś nieco zapomnianą praktyką. W celu ożywienia tej pobożnej i wielce pożytecznej praktyki zamieszczamy kompletny wykaz odpustów zachęcając usilnie do ich zyskiwania.

Odpusty zupełne, które można zyskiwać codziennie: (Według Enchiridion Indulgentiarum. Normae et Concessiones,quarta editio, Libreria Editrice Vaticana 1999.)

  1. Za pobożne odmówienie cząstki Różańca Świętego, w sposób ciągły, z rozważaniem tajemnic różańcowych, w kościele albo w kaplicy albo rodzinie albo we wspólnocie zakonnej, we wspólnocie wiernych, zwłaszcza gdy wiele osób gromadzi się w jakimś szlachetnym celu (n. 17, § 1, 1o).
  2. Za czytanie Pisma Świętego z czcią należną Słowu Bożemu i na sposób lektury duchowej przynajmniej przez pół godziny z tekstu zatwierdzonego przez władzę kościelną (n. 30, § 1). Kto nie może czytać osobiście, wystarczy gdy słucha czytającego nawet przez środki audio-wizualne (n. 30, § 2).
  3. Za nawiedzenie i adorowanie Najświętszego Sakramentu przez pół godziny (n. 7, § 1, 1o).
  4. Za pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej - przed stacjami prawnie erygowanymi - połączone z rozważaniem Męki i Śmierci Chrystusa - i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego (n. 13, 2o). Prawnie przeszkodzeni mogą przez kwadrans czytać i rozważać Mękę Pańską (n. 13, 2o, 1).
  5. Za pobożnie odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego w kościele lub kaplicy wobec Najświętszego Sakramentu publicznie wystawionego lub przechowywanego w tabernakulum. Jeżeli wierny z powodu choroby lub innej słusznej racji nie może wyjść z domu, ale odmówi Koronkę do Miłosierdzia Bożego z ufnością i z pragnieniem miłosierdzia dla siebie oraz gotowością okazania go innym, pod zwykłymi warunkami również zyskuje odpust zupełny (Dekret Penitencjarii Apostolskiej z dnia 12.01.2002 dotyczy całego terytorium Polski).

Czytaj więcej: Kompletny wykaz odpustów

Copyright © 2017 Parafia św. Józefa Oblubieńca NMP w Świdnicy. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Joomla! jest wolnym oprogramowaniem wydanym na warunkach GNU Powszechnej Licencji Publicznej.